چه رداخ chardakh
  شعر فولکلور کردی درباره پیری

پــیـــری هاتـگـــه وه پیـــــرێ مــــه وه
تــه ک دا واو قـــڵای دلــگێــری مـــه وه
پیری تف ئه ڵ خوه ت تف ئه ڵ ره وشتت
ئه ڵ قه مچ بالــت ئـه ڵ کــوک پــشتت
تف ده ریـۆ پیــری و مــاجـه ڕای پــــیری
کش کش مرخـــان نـاتور خـــه مـــێـری
جوانی وه شه ن پیـری نـاو وه شـه ن
داره پیر مه یو سزازش ئاته شـــه ن ؟
تف ئه ڵ چار پیـر تف ئه ڵ چـــار پــیر
ده شۆن جوان پیــر که فیــگاو هــیۆر
ئه وسا که ڵ بوور بوم کیشــام نۆارم
شنه ی سه یــادان نه مێــاماو چه م
که ڵه بووره گه چه نی سال خوورده
ئیسه له ور که ر ده پای گاو چه رده
داۆران داۆرم دا پــیـران پــیــرم کـــرد
واشی کووان ئه جه ڵ گــێره م کــرد
سه ر حه لقه که مه ند گێروده ی پامه
وه زار ئـــو زه لیـــل دی ره وســامـــه
ئه وسا چۆ شاێن مه نیام وه گـه ل دا
هـه ر گـه ل کردم وه هــه زار په ڵ دا
ئیسه چۆ بو ر چین شاێن سه ر که نه
پــه ر ئــو پــوم د داۆرگـولاوان مـه نــه
یـــه ســه ماجــه ری دوران پــێـــری
شــاوان پــه ژا ر او رۆژان دل گــیری



 از صائب

"آدمی پیر چو شد حرص جوان می گردد 

                 خواب در وقت سحر گاه گران می گردد."


  از صائب

پيری و طفل مزاجی به هم آميخته‌ايم

 تا شب مرگ به آخر نرسد بازی ما


   از صائب

ريشه ی نخل كهنسال از جوان افزونتر است

 بيشتر دلبستگی باشد به دنيا پير را 


 از صائب

هر چند گرد پيری بر رخ نشست ما را

 مشغول خاك‌بازی است دل برقرار طفلی


  از صائب

چهره را از عشق خوبان ارغوانی كرده‌ايم

 شوخ چشمی بين كه در پيری جوانی كرده‌ايم


 از صائب

گفتم از پيری شود بند علايق سست‌تر

قامت خم حلقه‌ای افزود بر زنجير من


 

 

"درمحفل خود راه مده همچو منی را   

                                پیرانه سر افسرده کندانجمنی را."

                            (قائم مقام)


 

به پیری گر دلت آگاه باشد    تو را در جنت حق راه باشد

مکن کاری که آخر از ندامت   لبانت همنشین آه باشد(سهیلی)  


بهار عمرباشد تا چهل سال      چو چهل بگذشت فرو ریزد پر و بال(نظامی)


من موی خویش نه از آن می کنم سیاه               

                                               تا نو جوان شوم و نو کنم گناه

چون به وقت مصیبت جامه ها سیه کنند      

                                         من موی در مصیبت پیری کنم سیاه

                                            (رودکی)


 

چو دوران عمر از چهل در گذشت     مزن دست و پا کابت از سر گذشت

چـو شیبت در امـــد بروی شباب      شبـت روز شد دیده بر کن زخـواب

چــو باد صبـا بر گــلستان وزد           چــمیــدن درخـت جـوان را ســزد

دریغا که فصل جوانی گذشت           بلـهو لعـب زنـدگـانی گـــذشــت

دریغا چنان روح پرور زمــان           که بگــذشت بر مـا چو بـرق یـمـان

دریغا که بگذشت عمر عزیز          بخـواهد گـذشت ایـن دم چـند نیز

                                  (عین القضات)


بسکه بد می گذرد

                        زندگی اهل جهان

                                    مردم از عمر چو سالی گذرد

                                                عید کنند!!!!(صائب)


 

خیام:گرآمدنم به من بدی نامدمی

                           ور رفتن من به بدی کی شدمی

به زان نبود که اندر این دیر خراب

                             نه آمدمی نه بدمی نه شدمی


 

 

امید هست که نقصان پذیردم غم دل

  به آن دلیل که از غایت کمال گذشت(ابن یمینی)


 
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 1389/07/22 توسط رشیدی |
.: Weblog Themes By Blog Skin :.

پیج رنک

آرایش

طراحی سایت